DAG 13: dinsdag 29 april

Kwart over 5 was ik al wakker. Het moet niet gekker gaan worden. Gelukkig weer even in slaap gevallen en om iets over half 7 wakker geworden van Aysa die bezig was het ontbijt te maken dat we gisteren in de ' Pick 'n Pay' hadden gekocht. Jus d'orange, toast (dankzij de toaster in ons huisje), jam, lekkere kaasjes en koffie. Daarna inpakken en wegwezen. Om 8 uur reden we door de 'gate' en kwamen bijna onder de enige trein die daar per dag de onbewaakte overweg passeert. Vervolgens hebben we een liftster meegenomen. Een zwarte vrouw van een jaar of 40, keurig gekleed met een tasje, stond daar om 8 uur 's morgens in de 'middle of nowhere' en wij hadden ruimte zat. Bleek een onderwijzeres te zijn die in PE woont en in Paterson werkt. Gaat altijd met de bus, maar de bus ging vandaag niet, zomaar zonder reden. Ze had al liften gehad tot Addo. Wat een manier voor je woon-werk verkeer. We hebben haar bij haar school afgezet, wat natuurlijk aardig wat bekijks trok en ze bleef ons nazwaaien tot we helemaal uit haar zicht verdwenen waren. Eerste etappe was Cradock, ongeveer 200 km. Geen fotozaak! Vervolgens zijn we via 'gele' weggetjes doorgestoken naar Smithfield. Deze gele weggetjes zijn betere wegen dan de zogenaamde snelwegen. In uitstekende staat en er rijdt bijna niemand. Je kunt er met gemak 140 rijden en we hebben trajecten gehad waar je de weg meer dan 10 km recht voor je uit kon zien, helemaal leeg. Het landschap was wijds, kaal, droog maar prachtig. Het ging snel. Na Smithfield namen we een 'wit' weggetje, maar dat was even andere koek, een zandweg met stenen, 80 km lang. We hebben 2 tegenliggers gehad op het hele stuk. Geen spectaculair landschap hier, gras met termietenbulten, zoals Aysa het treffend verwoordde. Af en toe een soort oase met een watertje, wat bomen, koeien en een huisje, maar voor de rest vooral eindeloos graslandschap met in de verte de bergen van Lesotho. Tegen de verwachting in reden we om half 5 al Maseru in Lesotho in. Wat een vreselijke stad is dat. We zijn er even doorheen gereden en werden gek van het chaotische verkeer en het getoeter van de mini-busjes.Het is veel drukker dan in Zuid Afrika, veel verkeer, veel mensen, veel herrie en ook veel krottenwijken, alleen zijn die niet zo quasi netjes geordend als in ZA. Het oogt allemaal als 1 groot zooitje. Omdat we hier niet wilden blijven zijn we in zuidelijke richting gaan rijden, richting Malalea, waarvan ik had gehoord en gelezen dat het er heel mooi is. Niet zo slim, want dat was verder dan ik had gedacht en om 6 uur was het donker en bordjes naar Malalea Lodge waren er niet. We zijn dus na 50 km weer omgekeerd om toch maar in Maseru een hotel te zoeken. Viel niet mee en uiteindelijk was het enige hotel dat we konden vinden, zelfs na het te vragen, het 'Lesotho Sun' hotel, volgens de Lonely Planet "more luxurious than any hotel", en dat hebben we geweten. We vielen nogal uit de toon met onze stoffige kleren en haren en de Lonely Planet onder de arm tussen allemaal op-en-top geklede mensen. Zelfs onze koffers waren net als de hele auto trouwens stoffig geworden van de 80 km zandweg en omdat wij nog niet zo slim waren geweest onze spullen bij elkaar in 1 koffer te pakken moest al onze bagage mee. De liftboy vroeg of we de hele week bleven ..... "No, just for one night". Ik besloot toen dat we onze bagage maar eens moeten reorganiseren, zodat we morgen alleen ons kleine koffertje nodig hebben for one night. We waren ineens de arme toeristen i.p.v. de rijke. Maar we hebben een mooie kamer gekregen, 5 hoog met uitzicht over heel Maseru, en de douche is geweldig. In het hotel was - naast zwembad, kapper, bioscoop, casino e.d. - een chinees, waar we eten bestelden, maar na een paar happen zeiden dat we niet zoveel honger hadden. Was dus gewoon niet te eten eigenlijk. Ik hoop dat we morgen de mooie kant van Lesotho gaan zien, anders hadden we dit beter kunnen overslaan.