DAG 20: dinsdag 6 mei

Ik was vanmorgen vroeg op, kwart over 6, en heb eerst maar eens even lekker gedoucht. Aysa werd rond 7 uur wakker. Buiten was het kraakhelder en we besloten eerst vandaag de panoramaroute te gaan doen. Na het ontbijt zijn we naar de shoppingmall gegaan, waar we de memorycards hebben ingeleverd. In plaats van een half uurtje zou het nu ineens een uur langer duren. Nou ja, niets aan te doen. Ondanks dat we net ontbeten hadden, zijn we bij Mugg & Bean wat gaan drinken en namen samen een giga stuk Schwarzwalder Kirsch taart. Grootste die ik ooit voorgeschoteld heb gekregen en we kregen samen nog niet eens de helft op. Om kwart voor 10 waren de cd´s nog niet klaar. Zou nog een half uurtje langer duren, want ze bleken niet de juiste kaartlezer te hebben ..... Wel DV-bandjes gekocht en wat boodschappen gedaan bij de pick&pay en toen na een half uur maar weer ´ns geïnformeerd. Bijna klaar..... maar we moesten nog bijna een half uur wachten. Voor de zekerheid de cd´s even gecheckt bij een internetcafé en jawel hoor, was ik al bang voor. Waarschijnlijk door de conversies waren de bestanden ongeveer gevierendeeld. Balen. Ik ben terug gegaan en heb ze gezegd dat het niet goed gegaan was, maar verder had ik geen zin nog langer op hun geklooi te wachten.  Volgende keer toch een laptop meenemen als ik naar een land gaat dat nog niet zo ´bij de tijd´ is. Ik had echt verwacht dat dit veel makkelijker zou gaan. Uiteindelijk vertrokken we pas om 11 uur richting de panoramaroute en inmiddels zagen we her en der weer wat wolken. Het werd een middagje turbo-toerisme. Het lijstje met ´must-sees´ hebben we in hoog tempo afgewerkt. We hebben zelfs Pilgrim´s Rest nog meegepakt, hoewel ik me daar nou niet echt zoveel van voorstelde. En terecht, naar later bleek. Een grote toeristische kluwen. Busladingen vol werden losgelaten op de souvenirkraampjes en het tarief voor het ´verplichte´ autowassen stond ook al op borden langs de weg. We hebben er geluncht en - tenslotte zijn wij ook toeristen - een paar grote doeken met Afrikaanse motieven gekocht. Daarna in hoog tempo door naar God´s window. Helaas, het was prachtig weer, maar God had waarschijnlijk een zware migraine, want het gordijn voor zijn window zat potdicht. Eén grote mistbank.

Dan maar door naar de potholes en de canyon. Prachtige landschappen na eerst tientallen kilometers produktiebossen. De drie rondavels en de canyon gezien en de wandeling langs de potholes gemaakt. Ik met de fotocamera, Aysa met de video. Morgen pak ik die er maar weer bij, want filmen is toch best wel lastig (moet je stil houden en zo). We zijn over dezelfde weg met dezelfde snelheid weer teruggereden richting Graskop, en hoera, hoera, het gordijn was open en we hebben een blik kunnen werpen door God´s window. Mooie vergezichten, veel souvenirkraampjes. Het was inmiddels 4 uur geweest, de zon zakte hard naar beneden en we moesten wel op tijd in het Krugerpark zijn. Dus weer in de hoogste versnelling naar het oosten gereden met de ondergaande zon in het achteruitkijkspiegeltje. Een paar keer gestopt voor adembenemend mooie rode luchten. We waren 10 minuten voor sluitingstijd bij de Kruger-gate. Just in time. Ze moesten de kofferbak controleren, ik heb niet gevraagd waarvoor. Wapens misschien? Zouden ze ons aanzien voor goed vermomde rhino-stropers? Skukuza rest-camp was nog een kwartiertje rijden en onderweg zagen we alweer een eerste giraf in het bijna-donker op de weg staan (foto is dus ook niet gelukt). Verder kregen we ook een bui over ons heen. Dat schijnt bij ons samen te gaan met het overnachten in wildparken., We hebben een nightgamedrive voor morgen geregeld, voor vanavond was dat een beetje te kort dag aangezien we nog moesten eten. We hebben een rondavel met een buiten-keuken. Klein, maar verder alles erop en eraan. Lekker gegeten, buffet met veel groentegerechten, en daarna nog wat zitten lezen. Buiten, want we hebben hier dus nog geen mug gezien! Dat valt weer mooi mee. Als dat zo blijft kunnen we over een paar dagen ook wel met die malariapillen stoppen. Toen we al in bed lagen klonk er ineens een vreselijk gegil van een beest, vlakbij ons hutje. Geen idee wat het was, maar het klonk alsof het inderdaad iets WAS en niet meer IS.